Skip to content
 

Enquisas

Para superar a crise...
 
Citas PDF Imprimir Correo-e
Citas de Mariano Marzo, catedrático de Recursos Enerxéticos da Universidade de Barcelona, Leonardo Boff, teólogo e escritor e Xoán Doldán, profesor do Departamento de Economía Aplicada da Universidade de Santiago.

"Esta estrategia para reducir las emisiones de CO2 da por sentado que la innovación tecnológica en el sector energético será capaz por sí sola de compensar los efectos derivados del crecimiento demográfico y económico previstos en el futuro. Ahora bien, las proyecciones en el horizonte de 2035 contenidas en un reciente informe del Gobierno de Estados Unidos (International Energy Outlook 2010) no son precisamente optimistas al respecto. Según esta fuente, en los próximos 25 años, el mundo podría reducir su intensidad energética a algo menos de la mitad y disminuir ligeramente la intensidad de carbono respecto a los valores de 2007. Sin embargo, estas mejoras se verían ampliamente contrarrestadas por el crecimiento del PIB per cápita (cercano al 100%) y por el aumento de la demografía (próximo al 30%), de forma que, en conjunto, la multiplicación de los cuatro factores de Kaya arroja el resultado de que en 2035 las emisiones globales de CO2 se habrán incrementado en algo más del 40% respecto a las de 2007.

Esta conclusión puede resultar sorprendente, en la medida que de ella parece desprenderse que las actuales políticas de reforma del modelo energético no serán suficientes para reducir sustancialmente la inyección antropogénica de CO2 a la atmósfera. O dicho de otra manera, que en ausencia de una verdadera revolución energética, todavía por concretar, se hace necesario cuestionar el actual paradigma de crecimiento económico y demográfico, si es que de verdad pretendemos rebajar las emisiones citadas. Una verdad, tan incómoda como la predicada por el exvicepresidente de Estados Unidos Al Gore a propósito de la aceptación de la realidad del cambio climático.

 Nos guste o no, todo apunta a que esta es la verdadera raíz del problema. A la luz de la identidad de Kaya, el análisis de la historia del consumo energético, así como del crecimiento económico y demográfico de la humanidad en los últimos 100 años, nos indica que el cambio climático es, en buena parte, consecuencia de un desarrollo económico y demográfico sin precedentes, posibilitado por el uso masivo de los combustibles fósiles (carbón, petróleo y gas). Afirmar, como a menudo se hace, que el cambio climático es tan solo el resultado del uso masivo de dichos combustibles es una verdad a medias. Equivale a culpar a la bala, o la pistola que la dispara, de un asesinato, sin analizar quién aprieta el gatillo".

Mariano Marzo, catedrático de Recursos Enerxéticos na Universidade de Barcelona. Cambio climático y crecimiento. El Pais, 22 de febreiro de 2011.

 

"É de bom tom hoje falar de sustentabilidade. Ela serve de etiqueta de garantia de que a empresa, ao produzir, está respeitando o meio ambiente. Atrás desta palavra se escondem algumas verdades mas também muitos engodos. De modo geral, ela é usada como adjetivo e não como substantivo.

Explico-me: como adjetivo é agregada a qualquer coisa sem mudar a natureza da coisa. Exemplo: posso diminuir a poluição química de uma fábrica, colocando filtros melhores em suas chaminés que vomitam gases. Mas a maneira com que a empresa se relaciona com a natureza donde tira os materiais para a produção, não muda; ela continua devastando; a preocupação não é com o meio ambiente mas com o lucro e com a competição que tem que ser garantida. Portanto, a sustentabilidade é apenas de acomodação e não de mudança; é adjetiva, não substantiva.

Sustentabilidade, como substantivo, exige uma mudança de relação para com a natureza, a vida e a Terra. A primeira mudança começa com outra visão da realidade. A Terra está viva e nós somos sua porção consciente e inteligente. Não estamos fora e acima dela como quem domina, mas dentro como quem cuida, aproveitando de seus bens mas respeitando seus limites. Há interação entre ser humano e natureza. Se poluo o ar, acabo adoecendo e reforço o efeito estufa donde se deriva o aquecimento global. Se recupero a mata ciliar do rio, preservo as águas, aumento seu volume e melhoro minha qualidade de vida, dos pássaros e dos insetos que polinizam as árvores frutíferas e as flores do jardim".

Leonardo Boff, teólogo e escritor. Sustentabilidade: adjetivo ou substantivo?

   

Diversas noticias estes días afánanse en facernos ver que certas infraestruturas e certos servizos de transporte colectivo son deficitarios, porque os ingresos que se derivan da venda de billetes son irrisorios en comparación co gasto de manter infraestruturas e servizos. Son deficitarios, si, porque nunha mesma conta ingresos e gastos aparecen conxuntamente e, cando isto sucede, se os primeiros son inferiores aos segundos chamámoslle déficit. Dito doutro modo supón moitos gastos correntes para os ingresos que xera.

Pero os economistas somos uns artistas poñéndolle nome as cousas, inventando instrumentos contábeis e, sobre todo, somos os mellores prestidixitadores cando nos poñen as contas dunha empresa ou un país nas mans. O milagre dos pans e os peixes foi, sen dúbida, obra dun Cristo afeccionado á maxia contábel ou, de non ser así, aquel banquete tiña que estar á forza cheo de comensais economistas.

Así que fronte a gastos correntes temos os gastos de capital, investimentos reais, por exemplo. Investir semella mellor que gastar, non é?. Así que cando un goberno gasta cantidades multimillonarias en construír infraestruturas como estradas, autoestradas de peaxe (ou sen peaxe), aeroportos…, ou en expropiar polos terreos que todas esas infraestruturas ocupan, está facendo un investimento e esas infraestruturas constitúen un activo. Que ben soa o de activo!, moito mellor que pasivo, onde vai parar!. E que é un activo?. É un ben que ten alta probabilidade de xerar un beneficio económico futuro, pudendo gozar deses beneficios. Así que todas esas obras pasarán a ser parte do inmobilizado material, dos activos do Estado, dos que se agarda obter un beneficio. Mais se todo son gastos, onde están os beneficios, cando se computan e onde? Non hai aquí déficit?. Como en moitas delas non hai servizos asociados (estradas ou autoestradas sen peaxe, por exemplo), a consideración de activo vén de que supoñemos que vai haber uns beneficios na mellora económica xeral que acabarán por supoñer maior actividade económica e maior pagamento de impostos, polo tanto os beneficios son difusos e non aparecen asociados na mesma conta. Isto non sucede do mesmo xeito no ferrocarril onde hai empresas públicas que teñen a obriga de xestionar ese servizo e manter esas infraestruturas, polo tanto os beneficios sociais, que tamén os hai, non se imputan nas contas desas empresas senón nos orzamentos xerais. Unha estrada é un investimento que xera uns ingresos inconcretos e que supoñen altos, unha liña ferroviaria é un investimento ao que se asocian inmediatamente uns ingresos concretos procedentes dos billetes e onde non se consideran outros de carácter inconcreto e que se supoñen inexistentes. Por detrás de todo isto está unha formulación ideolóxica que despreza o público e a súa xestión e enaltece o privado e a súa xestión, e onde a análise contábel parcial serve para xustificar, cando interesa, políticas de privatización do patrimonio público, mais nada. Desde unha óptica diferente que pense na necesaria e urxente transición enerxética veríanse as contas doutro modo, o que semella ser un investimento produtivo aparecería como un disparate colectivo, onde o asfalto é unha metáfora do uso que facemos do petróleo, estralo, tiralo polo chan… 

Xoán Doldán, profesor do Departamento de Economía Aplicada da Universidade de Santiago e ex-director do Instituto Enerxético de Galicia (INEGA). Cal é a auténtica "alternativa" ao petróleo no transporte? . Blog de Véspera de Nada, Asociación por unha Galiza sen petróleo. 


 

 

 
< Ant.

Blog do Consello de Redacción

Elaborado polo Consello de Redaccion de Cos Pes na Terra.  Visítao!