Perto de 50 ciclousuarios e ciclousuarias
percorreron hoxe as rúas de Compostela convocados pola Ra! , sumando os seus
chifres e bucinas ao chamado mundial contra o cambio climático. Baixo o lema "Mudemos o sistema, non o clima!",
uníronse ao Día de Acción Global contra a mudanza climática. Fixéronno defendendo
os tres “c” do principio da Xustiza Climática: contracción (redución)
das
emisións mundiais; converxencia nas emisións por habitante; e
compensación dos
gobernos e transnacionais responsábeis da crise climática aos
que
sufren as súas consecuencias.
A mudanza climática
é a cara máis preocupante dunha crise socioambiental global que afunde
as súas
raíces no produtivismo e no consumismo. Un problema cuxos principais
responsábeis son os gobernos e as transnacionais dos países
enriquecidos, xunto
coas institucións internacionais do Banco Mundial, o Fondo Monetario
Internacional e a Organización Mundial do Comercio, mais que golpea primeiro e máis forte ás persoas máis pobres.
Con esta acción, a Rede Galega Anticapitalista demanda:
unha redución do 40% das emisións dos países desenvolvidos
en 2020 a respecto dos niveis de 1990. Esta diminución deberá
realizarse no
territorio de cada país, sen recorrer aos mercados de carbono. Para
metade de
século a redución das emisións debería ser do 100%, a adopción por
parte da Xunta e
dos Concellos de planos para reducir drasticamente as emisións galegas
de gases
de invernadoiro. As nosas emisións por habitante de CO2 procedente
da
queima de combustíbeis fósiles son dúas veces e media superiores ás
chinesas
e multiplican case por nove as da India.
Unha rápida e potente implementación de solucións
apropiadas á crise climática, como o aforro enerxético; o
desenvolvemento das
enerxías renovábeis de forma descentralizada e respectuosa co
territorio para
substituír os combustíbeis fósiles; a promoción dos modos
transporte sustentábel e a desincentivación
dos que non o son; a soberanía alimentar e a agroecoloxía; ou o consumo
responsábel. Rexeitamos solucións falsas e contraproducentes como a
enerxía
nuclear, os agrocombustíbeis ou as plantacións de eucalipto.
O financiamento e
a transferencia de tecnoloxía desde os
países enriquecidos aos empobrecidos para que constrúan economías
baixas en carbono,
se adapten aos efectos negativos da mudanza climática que xa son
inevitábeis e
reduzan a deforestación.
A salvación do clima
non virá
dun imposíbel “capitalismo verde”. O crecemento indefinido da produción
e o
consumo é inherente ao sistema económico capitalista e
non pode ser soportado por un planeta
finito. Estamos a chocar contra os límites ambientais. Para
solucionarmos de
forma efectiva e xusta o cambio climático e os demais problemas
socioambientais, en último termo, é necesaria unha transformación
radical do
modelo de produción e consumo para tornalo equitativo e sustentábel.
Iso
implica que nos países enriquecidos debemos apostar polo decrecemento e
abandonar a ilusión do “crecemento
sustentable”.
