O resultado
de Copenhague é tan escaso que nin chega a unha decisión da Conferencia das Partes (COP) da Convención Marco da ONU sobre Mudanza Climática. Os xefes de
goberno duns vinte países influíntes fan fracasar o Acordo de Copenhague ao
tentaren obrigar ao resto de países a asinaren o seu texto.
Na COP de
Copenhague estaban postas as esperanzas de sobrevivencia de millóns de persoas
que foron defraudadas. Desde os aspectos formais do resultado principal do Cumio
até os contidos, fican moi por debaixo das expectativas e das necesidades da
loita contra a mudanza climática estabelecidas pola ciencia.
A COP
unicamente "toma nota" do texto presentado, que: non inclúe compromisos
concretos e cuantificables de redución de emisións para os países
industrializados, nin conxuntos nin individuais, nin no horizonte de 2020 nin
en 2050; non existe garantía de que o financiamento dos países do Norte aos do
Sur sexa adicional aos compromisos de Axuda Oficial ao Desenvolvemento; e deixa
o traballo para máis adiante a pesar de os presentes nesta ocasión eran quen se
supón que toman as decisións no mundo.
Este Cumio
marcou un xeito de negociar inaceptable para a integridade democrática do
proceso, tanto en relación ao papel das organizacións sociais dentro e fóra do
recinto oficial, como en relación ao intento de eliminar a toma de decisións
dos países no seo das negociacións colectiva e consensuadamente. Ábrese aquí un
curto período de reflexión no que analisar se os principios da Convención
Marco: multilateralidade, toma de decisións transparente e por consenso, e
responsabilidade histórica do cambio climático, seguen vixentes.
O tempo
apremia. Un grupo de 27 países deixaron pasar unha oportunidade, que polo ben
de millóns de persoas en todo o planeta, esperemos que non sexa única. Cada día
que pasa sen un acordo legalmente vinculante, ambicioso e xusto para despois do
primeiro período de compromiso do Protocolo de Quioto, é un día menos para
construír un mundo libre dun cambio climático de consecuencias catastróficas.
